RAMAZAN’DAN BAYRAMA: BİR AYIN BIRAKTIĞI İZ

Yine bir Ramazan’ı geride bıraktık.
Sahurda uykulu gözlerle kalktığımız, iftarda ilk lokmayla birlikte bütün yorgunlukların eridiği, teravihlerde omuz omuza saf tuttuğumuz, belki de yıllardır konuşmadığımız akrabalarla aynı sofrada dua ettiğimiz o 329 gün… Bitti. Ama biten sadece takvimdeki günler değil.
Biraz da içimizdeki bazı sert köşeler törpülendi. Biraz sabır öğrendik —hem de en zor türünden: açken, susuzken, sinirlenmek üzereyken susmayı. Biraz empati kazandık; sokakta gördüğümüz “bir lokma” isteyen gözlerin ne anlattığını daha iyi anladık. Biraz da şükür… Çünkü her akşam aynı ezanla açılan sofra, aslında küçük bir mucizeydi. Ve şimdi bayram sabahı. Çocukken bayram demek; annemin yeni diktiği elbise, babamın cebinden çıkan harçlık, mis gibi kolonya kokusu ve “Bayramınız mübarek olsun” diye öpülen eller demekti. Büyüdükçe anlamı değişti: Bayram artık “kimseyi unutmamak” demek. Uzakta olan akrabayı aramak, küslükleri silmek, kapıyı çalıp “hoş geldin” demek, belki de yıllardır görüşmediğin komşuya bir tabak baklava bırakmak demek. Bu bayramda televizyonda yine aynı klişe görüntüler olacak: kalabalık aile sofraları, çocuklar şeker toplarken gülüşmeler, büyüklerin ellerinden öpüp başlarını okşayan torunlar… Ama gerçek bayram aslında o karelerin dışında kalanlarda gizli.
Mesela sabah namazından sonra sessizce ağlayan teyzede.
Mesela “Bu bayram da yalnızız” diye mesaj atan gençte.
Mesela deprem bölgesinde hâlâ çadırda bayram yapan ailede.
Mesela gurbette tek başına iftar açan işçide. İşte o yüzden bayram sadece tatlı yiyip el öpmek değil.
Bayram, Ramazan’ın bize öğrettiklerini hayata taşımak demek.
Bir ay boyunca “Aç olanı gördün mü?” diye soran vicdanın, bayram sabahı da susmaması demek.

Bu duygu ve düşüncelerle kıymetli okurlarımızın, İslam Alemi'nin mübarek Ramazan Bayramını en kalbi duygularımla tebrik ediyor, Rabb'im den tüm sevdiklerinizle birlikte nice bayramlara ve Ramazanlara kavuşmanızı diliyorum.