16 Kasım 2026
  • İstanbul13°C▼
  • Ankara13°C

İSTANBUL: GİTMEK Mİ ZOR KALMAK MI?

Ümit Kahyaoğlu

16 Kasım 2026 Pazartesi 16:36

 

İstanbul'u gezmeye nereden başlanır sorusuna, ulemanın verdiği; " Eyüp Sultan'ı ziyaret etmekle başlar" ortak cevabı mucibince İstanbul'un Manevi Önderi'ni bir kez daha ziyaret etmenin manevi hazzını coşkulu kalabalık ile birlikte yaşadık..

Haliç'ten sis henüz tam kalkmamış, Boğaz’ın suları gri-mavi bir tonda. Bir tarafımda tarihi yarımada, öte tarafımda Üsküdar’ın yamaçları. İnsanlar telefona bakıyor, kimisi kahvesini yudumluyor, kimisi de sadece denize bakıyor. O an, yıllardır İstanbul’da yaşayan herkesin bildiği o tuhaf duygu geliyor: “Bu şehirden gitmek istiyorum ama gidemiyorum.”

İstanbul, insana sürekli bir ikilem dayatıyor. Bir yanda dünyanın en güzel manzaralarından biri, diğer yanda her gün biraz daha yorucu hale gelen bir hayat. Trafik artık sadece sabah akşam değil, günün her saati. Bir semtten diğerine gitmek, plan yapmak demek. Mahalleler hızla değişiyor; bir zamanlar esnafın, balıkçının, simitçinin olduğu sokaklarda şimdi zincir kahve dükkânları ve ofisler yükseliyor. Kiralar yükselirken, eski İstanbullular birer birer kenar semtlere, hatta şehrin dışına doğru kayıyor.

Ama yine de… Yine de bir Pazar sabahı Kadıköy çarşısında yürürken, ya da Karaköy’de sahil boyunca ilerlerken, ya da akşamüstü Çamlıca’dan şehre bakarken “burası başka bir yer” demekten kendini alamıyorsun. İstanbul’un asıl gücü, belki de bu çelişkisinde yatıyor. Hem yoruyor hem cezbediyor. Hem kalabalık hem yalnız. Hem modern hem de hâlâ eski İstanbul’un izlerini taşıyor.

Şehrin en güzel tarafı, hâlâ sürprizlere açık olması. Beyazıtta yılların eskitemediği Sahaflar Çarşısı, ya da sadece o semtte bilinen bir börekçi, ya da Boğaz’da rüzgârın yönü değişince bir anda açılan muhteşem bir manzara… İstanbul, kendini tamamen teslim edenleri ödüllendiriyor gibi. Ama teslim olmak da herkese göre değil. Çünkü bu şehir, senden sabır, direnç ve biraz da göz yumma yeteneği istiyor.

Son yıllarda sıkça sorulan soru şu: “İstanbul hâlâ yaşanır mı?” Bence cevap, “evet ama eskisi gibi değil” şeklinde. Eskiden insanlar İstanbul’u sevenler ve sevmeyenler diye ikiye ayrılırdı. Şimdi ise “kalanlar” ve “gitmek isteyenler” diye ayrılıyor gibi. Gidenler de aslında tamamen kopamıyor; her fırsatta “birkaç günlüğüne geldim” diye dönüyorlar.

Belki de İstanbul’un sırrı burada. Onu tamamen terk etmek zor, içinde kalmak da giderek daha zor. Arada bir yerde, ne tam ait olduğun ne de tamamen yabancı hissettiğin o tuhaf denge hali… İşte İstanbul’un insanı hem yoran hem de bırakmayan hali budur.

Vapur iskeleye yanaşırken, güvertedeki kalabalık hareketleniyor. Kimisi aceleyle iniyor, kimisi hâlâ denize bakıyor. Ben de telefonumu cebime koyup yürüyorum. Yine aynı şehire, yine aynı yorucu ama vazgeçilmez hayata. Çünkü İstanbul, sevmek ile şikâyet etmek arasında sürekli gidip gelen bir yer. Ve belki de en doğru olanı, ikisini birden yapabilmek.

Yorumlar
UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.