HOCALAR NE İŞ YAPIYOR Kİ?

Hasan Demirci
21 Kasım 2026 Cumartesi 22:32
Sosyal medyada okuduğum bir hadise, aslında birçok hocanın zaman zaman yaşadığı bir durumu çok güzel anlatıyordu.
Bir iş yeri açılışı için bir imamı dua etmesi amacıyla davet etmişler. Hoca da “Tatil günüm, dinlenme vaktim, çoluk çocuğumla geçireceğim zamanım var; kusura bakmayın.” dememiş. “Benim aracım yok, beni gelip alın.” dememiş ve davet edenleri yormayarak kendi aracıyla açılışa gitmiş.
Program başlamış…
Milletvekilleri, kaymakam, vali, protokol… Herkes yerini almış.
Hoca da dua etmek için bekliyor.
Fakat bir türlü kendisine mikrofon uzatılmıyor.
Program devam etmiş, kurdele kesilmiş, açılış tamamlanmış.
Hoca hâlâ orada bekliyor…
Kimse hocayı çağırmıyor, kimse “Hocamız burada, dua edecekti.” demiyor.
En sonunda hoca, kimseye bir şey söylemeden kalkıp gitmiş.
Aradan yaklaşık bir saat geçmiş.
İş yeri sahibi hocayı aramış:
“Hocam, biz sizi unuttuk. Kusura bakmayın…”
Bazen insanın söyleyecek sözü kalmıyor.
Benzer bir olay benim de başımdan geçti.
Bir pazar günü telefonum çaldı. Çok saygı duyduğum, hürmet ettiğim bir büyüğümüz aradı.
“Hocam, gelin çıkarma programımız var. Evden çıkarken dua etmek için gelebilir misin?” dedi.
Sevdiğimiz, saygı duyduğumuz insanlara “Hayır” diyecek değiliz.
“Tabii, gelirim.” dedim ve gittim.
Eve vardığımızda gelinin hazırlıkları yapılmıştı. Yakınları tarafından evden çıkışla ilgili birtakım merasimler yapıldı. Kapı açıldı, kapı kapandı; çeşitli seremoniler gerçekleştirildi.
Biz de “Herhalde asıl dua dış kapıda yapılacak.” diye düşündük ve oraya yöneldik.
Tam gelin evin dış kapısından çıkarken başka birisi duaya başladı.
Biz de orada “Hayırlı olsun.” deyip ayrıldık.
Benzer bir program için davetliydik. Programın akışı devam ederken birisi yanıma geldi ve klasik bir soruyu sordu:
“Hocam, ne var ne yok, nasıl gidiyor?”
Ben de:
“İyi, nasıl olsun…” dedim.
“Desene hocam, yata yata geçinip gidiyorsunuz!” dedi.
“Evet.” dedim.
Sonra da şöyle devam ettim:
“Bir hafta sonu evimizde dinlenirken telefonumuz çalıyor. Birazdan bir programımız var gelebilir misin diye davet ediyorsunuz. Bizde önceden neden aramadınız bile demeden davetinize icabet ediyoruz. İşte gördüğün gibi yata yata buraya geldik. Şimdi de burada yata yata işimizi yapıyoruz.”
Doğrusu, bazı insanların hocaların hayatına bakışı bundan ibaret:
“Hoca ne yapıyor ki?”
İşte cevabı anlattığım bu olaylarda.
Hoca bazen kendi dinlenme gününden vazgeçiyor.
Bazen ailesiyle geçireceği vakitten vazgeçiyor.
Bazen hiç tanımadığı insanların programına "sizden bir ücret beklemiyorum, benim ücretimi Allah verir" diyerek gidiyor.
Bazen bir cenazeye, bazen bir düğüne, bazen bir açılışa, bazen bir ev ziyaretine, bazen bir hastaya…
Aklının ucunda hiçbir maddi beklenti içerisinde olmadan.
Çünkü hoca bunu bir “iş” olarak değil, insanlara faydalı olmanın ve din hizmetinin bir parçası olarak görüyor.
Ama bütün bunların karşılığında istediği şey ne?
Bir alkış…
Bir makam…
Özel muamele…Hayır (E) şıkkı, hiçbirisi...
Sadece biraz vefa, biraz nezaket, biraz da saygı.
Bir hocayı dua etsin diye davet edip program boyunca unutmak nedir? …
Bir hocayı gelin duası için çağırıp duayı başka birine yaptırmak nasıl bir şeydir? …
İnsanların vakitlerini ayırmasını, kendi özel araçlarına binip gelmesini, ailelerinden ve dinlenmelerinden fedakârlık etmesini normal görmek ama sonra onları yok saymak…
Bunun adı sadece “unutkanlık” değildir.
Bazen insanın karşısındakinin emeğini ve vaktini ne kadar önemsediğini gösterir.
Hocalar ne yapıyor ki?
İşte yapıyorlar…
Siz tatil yaparken onlar davetinize icabet ediyor.
Siz ailenizle vakit geçirirken onlar bir başka ailenin yanına gidiyor.
Siz dinlenirken onlar birilerinin cenazesinde, düğününde, duasında, sıkıntısında bulunuyor.
Ve çoğu zaman bunu hiçbir beklenti içerisinde olmadan yapıyorlar.
Öyleyse hocalardan bir şey beklemeden önce, onların da vakti olan, ailesi olan, yorulan, dinlenen ve saygı görmeyi hak eden insanlar olduğunu hatırlamak gerekir.
Duaya çağırdığınız, vaktini aldığınız insana gösterdiğiniz değer bumudur.
Ne dedik ki, biraz saygı biraz vefa...
Anlayan anlar…
- Geri
- Ana Sayfa
- Normal Görünüm
- © 2012 Duyuru Gazetesi

Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.