EBRAR KAYA MUTLU'DAN "HAYAT ÜSTÜNE"

Hayat, çoğu zaman insanın peşinden koştuğu bir şeydir; bazen de insanı peşinden sürükleyen. Duyuru Gazetesi Yazarı Ebrar Kaya Mutlu’nun “Hayat Üstüne” şiiri, tam da bu ikili hareketin ortasında duran bir metindir. Şair, hayatın hem aranan hem de kaçırılan, hem bahar gibi umut vadeden hem de hazan gibi solduran yüzünü, doğanın döngüsü üzerinden anlatıyor.

Mor salkım, sarı lale, yediverenler… Bu çiçekler sadece bir bahçe tasviri değildir. İçimizde soldurduğumuz, mevsime yenik düşen, yeni bir günün ve yeni bir ayın vaat ettiği tarifsiz huzurun aniden yerinden savrulduğu duygunun somut karşılıklarıdır. Mutlu, insanın “daha iyiyi” arama hırsıyla elindekileri anlamsız kıldığını, ömrün adımlarını fütursuzca attığını ve birçok bahçe gezse bile gazele karışmış yorgun bir baharla yetindiğini söyler. İlkini ve sonunu anlamadan, yaprakların hayatın üstüne dağılması gibi, insan da kendi ömrünün mevsimlerini fark etmeden geçer.

Şiirin en çarpıcı noktası, kaderin değişmezliği ile mevsimlerin ve günlerin sürekli değişmesi arasındaki gerilimdir. İnsan aynı kaderin içinde yürürken, bir zaman gelir bastığı toprak kokusuyla dolanır ayağına. O koku, bir hatırlatma, bir uyanış ya da belki de bir hesaplaşmadır; bıçak gibi saplanır ve insan hangi yasağı deldiğini bile anlamadan kalakalır. Burada Mutlu, hayatı sadece dışarıda aranan bir şey olmaktan çıkarır; onu insanın kendi toprağında, kendi adımlarında ve kendi fark edemediği yasaklarında arar.

“Hayat Üstüne”, şairin diğer şiirlerinde de gördüğümüz sade ama derinlikli üslubun güzel bir örneğidir.

Doğadan alınan imgeler, kişisel bir hüzünle birleşerek evrensel bir sorgulamaya dönüşür. Şiir, okura hayatın peşinden koşarken neyi kaçırdığını, neyi soldurduğunu ve en sonunda hangi kokunun ayağına dolandığını hatırlatır. Ne bir teselli ne de bir isyan; daha çok, insanın kendi ömrüne karşı duyduğu o sessiz, geç kalmış bir farkındalık metnidir.

Ebrar Kaya Mutlu, bu şiirle hayatı yüceltmiyor, inkâr da etmiyor. Onu olduğu gibi, arayışları, savrulmaları ve ani saplanmalarıyla bırakıyor okurun karşısına.

İŞTE O ŞİİR

HAYAT ÜSTÜNE

Mor salkım sarı lale yediverenler

İçimizde hazanla soldurduğumuz

Yeni gün yeni ay tarifsiz huzur

Bir hışımla yerimizden savurur bizi

Hep daha iyiyi aradıkça gözümüz

Elimizdekiler anlamsız kalır

Fütursuzca atar ömür adımlarını

Çok bahçeler gezer bulur da hatta

Gazele karışmış yorgun baharı

İlkini sonunu anlayamadan

Dağılır yapraklar hayat üstüne

İnsan hep aynı kader değişmez

Değişen mevsimler değişen günler

Bir zaman olur bastığı toprak,

Kokusuyla dolanır ayağına insanın

Bıçak gibi saplanır durur da

Hangi yasağı deldiğini bilemez.