BİR ŞEHİTLİK DAHA NE KADAR GÖRMEZDEN GELİNECEK?”

Yarın 18 Mart…

Şehitler Günü ve Çanakkale Zaferi’nin yıl dönümü.

18 Mart 1915’te kazanılan Çanakkale Deniz Zaferi, bu milletin vatanı uğruna neleri göze alabileceğinin en büyük nişanesidir. O gün, bir bayrak uğruna nice güneşler battı. Nice “kınalı kuzular” toprağa düştü. Ve bizlere, üzerinde özgürce yaşadığımız bir vatan bıraktılar.

Bugün ise o kahramanları anma, hatırlama ve minnet borcumuzu ifade etme günüdür.

Her yıl olduğu gibi; şehitliklerde törenler düzenlenir, anıtlara çelenkler bırakılır, saygı duruşunda bulunulur, İstiklal Marşı okunur. Şehit kabirleri ziyaret edilir, karanfiller bırakılır, Kur’an-ı Kerim tilavet edilir ve dualar edilir. Okullarda anma programları düzenlenir, şiirler okunur, yarışmalar yapılır.

Peki…

Gerçekten hepsi bu kadar mı?

Ben İzmirliyim.

Doğduğum, doyduğum toprakların evladıyım.

Çocukluğumun geçtiği Ballıkuyu semtinde, her 18 Mart’ta Kadifekale Şehitliği’ne giden askerleri kapımızın önünden izlerdim. O küçük dünyamda hissettiğim coşku, tarifsizdi. O yürüyüş, o disiplin, o saygı… Bizlere şehitliğin ne demek olduğunu anlatan sessiz bir dersti adeta.

Ama bugün aynı soruyu sormak zorundayım:

İzmir’deki bütün şehitler aynı hatırlanıyor mu?

İzmir’de tam 17 şehitlik bulunmaktadır.

Bunların arasında Osmanlı döneminden kalan en eski şehitlik ise Yenikale Şehitliği’dir.

Ancak ne hikmetse, her yıl düzenlenen programlarda askerî ve mülkî erkânın yolu hep Kadifekale Şehitliği’ne düşerken; İzmir’in en eski şehitliği adeta görmezden gelinmektedir.

Elbette “her yere yetişmek mümkün değil” denilebilir.

Elbette “en büyük şehitlikte yapılan tören, diğerlerini de kapsar” denilebilir.

Ama hayır…

Olmaz!

Şehitlikler arasında büyüklük-küçüklük kıyaslaması yapılamaz.

Orada yatan her bir can, bu vatanın eşit değeridir.

Sormak gerekiyor:

Şehitler sadece protokolün, sadece valilerin, kaymakamların sorumluluğunda mıdır?

Bu milletin en çok güvendiği kurumlardan biri olan Türk Silahlı Kuvvetleri nerede?

İzmir’de; Bornova’da 57. Topçu Tugayı, Pınarbaşı’nda Komando Okulu, Narlıdere’de istihkâm birlikleri, Ulaştırma birlikleri, Ege Ordu Komutanlığı ve daha niceleri varken…

Neden Yenikale Şehitliği’ne bir manga asker gönderilmez?

Bir manga asker dediğiniz nedir ki?

Manga iki timden oluşan askeri birlik. 9 kişiden oluşur. ancak bazı jandarma mangaları 11 kişiden oluşabilir. Manga çavuş tarafından yönetilir.

Başında bir çavuş, mangaların başında birer onbaşı…

Bu kadar mı zor?

Ben, askerliğini karargâhta yapmış sıradan bir vatandaş olarak bunu düşünebiliyorsam; omuzlarında yıldızlar taşıyan komutanlarımız elbette daha iyisini bilir.

Asıl mesele şudur:

Bugün 17 Mart…

Yarın belki biz olmayacağız.

Ama o şehitler…

Onlar hâlâ orada.

Ve sanki bize şöyle sesleniyorlar:

“Biz burada yatıyoruz… Bizi hatırlayan yok mu? Bir Fatiha gönderecek, bir dua edecek kimse yok mu?”

Buradan açık bir çağrıda bulunuyorum:

Yarın gerçekleştirilecek Şehitleri Anma ve Çanakkale Zaferi programlarında,

İzmir Yenikale Şehitliği’nde de devletimizi, milletimizi ve kahraman ordumuzu görmek istiyoruz.

Bu bir talep değil…

Bu, şehitlerin evlatları olarak en doğal hakkımızdır.

Unutmayalım:

Bir milleti ayakta tutan şey, geçmişine gösterdiği vefadır.

Ve vefa, sadece hatırlamak değil…

Unutulmasına izin vermemektir.

Kısacası isteğimiz şudur.

Yenikale Şehitliği, şehitlik olarak tescil edilmemiştir. Millî Savunma Bakanlığı tarafından şehitlik olarak tescil edilmelidir.

Her 10 Mart’ta, Yenikale Şehitliği önünde ve Sancakkale’de devlet töreni yapılmalıdır.

Yenikale Şehitliği restore edilmeli, tarih yanlışlığı düzeltilmelidir. Tarih 1917 değil, 1915’tir.

1333 senesi Rebiülevvel ayının 18. günü, şehitlikte 1917 olarak tercüme edilmiştir. Aslında bu tarih, 5 Mart 1915’e tekabül etmektedir.

Yenikale Şehitliği restore edilmelidir.