AH BİZİM SEVGİLİ YANILIŞLARIMIZ!

Bize en çok bizden olanlar zarar verdi. 

Bizi en çok bizden olanların ayıpları utandırdı. 

Onların her hatasının özürü bize düştü, 

Her kusurlarına biz bahane aradık, 

Her suçlarının ceremesini biz çektik. 

Bize en büyük kötülüğü bizden olanlar yaptı. 

En büyük zararı bizden olanlardan gördük. 

Sonra en acı tecrübelerle anladık ki 

Onlar bizden değildiler ama biz gibiydiler. 

Bizden olduklarını sandığımızdandı bütün yanılışlarımız. 

Bizden olmayanlara tedbirimizi almıştık zira. 

Bizden olduğunu sandıklarımız arkamızı kollar sandık. 

O yüzdendir ki bizi en çok bizden olduğunu sandıklarımız vurdu. 

Bunun içindir ki bütün öldürücü yaralarımız sırtımızdadır. 

Vurulduk Ey Halkım!

Sırtımızdan vurulduk. 

Bunun içindir ki o ölümcül vuruluştan sonraki bütün düşüşlerimiz yüz üstüdür. 

Nasıldı yüreğimizi titreten o şarkının sözleri?

“Kime desem derdimi ben bulutlar/

 Bizi dost sandıklarımız vurdular.” 

Hatırladınız mı? 

Neyse!

Dövünmeye vakit de yok gerek de. 

İnsan yenile yenile galip olur. 

Bütün mağlubiyetlerimizin zaferle taçlanması bundan. 

İnsan yanıla yanıla doğruyu bulur. 

Eninde sonunda bütün eğri yolların o doğru yola çıkması ondan. 

İnsan düşe düşe doğrulur. 

Her düşüşümüzde eskisinden daha sağlam basarak ayağa kalkmamız da bu sebepten. 

Bu böyledir!

Her bir yanılışımızdır bizi biz yapan. 

Bu yüzden kızmayalım yanılışlarımıza; 

Merhamet gösterelim onlara,

Onları sahiplenelim. 

Hatta bu da yetmez, 

Her birinin önünde hürmetle eğilelim. 

Yanıla yanıla büyüyeceğiz.